Leidse parochot

Na de Tweede Wereldoorlog was de Joodse Gemeente Leiden een kleine kille geworden. Van de 264 leden die de gemeente voor de oorlog telde, keerden er 151 niet terug. In de eerste naoorlogse jaren vond een wederopbouw van het killeleven plaats, die in de decennia daarna werd geconsolideerd.

Begin jaren zeventig kampte de gemeente met achterstallig onderhoud aan haar bijzondere panden: de synagoge aan het Levendaal verkeerde in zeer slechte toestand en ook de opstallen bij de joodse begraafplaats in Katwijk waren er slecht aan toe. Met financiële steun van overheidswege en van de plaatselijke niet-joodse bevolking werd de synagoge in 1978 grondig gerestaureerd, volgden in 1982 de opstallen in Katwijk en werd in 1983 het naastgelegen joodse studentenhuis gerenoveerd.

Deze restauraties markeerden het begin van een kleinschalige revival van joods leven in Leiden, gedragen door een kleine maar actieve kern van jonge gezinnen en ondersteund door initiatieven van buitenaf. De belangstelling voor het behoud van het culturele erfgoed kwam onder meer tot uiting in een bijzonder restauratieproject van de Leidse kehilla, waarbij de gemeente na de oorlog parochot van andere, niet langer bestaande kehillot in bezit kreeg.

Voor wie: Voor lezers met interesse in joodse geschiedenis, lokaal erfgoed en de naoorlogse geschiedenis van Leiden.