Ik weet nog dat...

'Ik weet nog dat...' is een meesterwerk van introspectie en nostalgie. K. Kolenbrander levert een prachtig geschreven roman die de lezer uitnodigt om te reflecteren op de eigen herinneringen. Het sterke punt van het boek is de lyrische stijl en de diepgaande karakterontwikkeling. De hoofdpersoon wordt zo geloofwaardig neergezet dat je als lezer meeleeft met zijn vreugde en verdriet. Ook de sfeertekening is subliem; de jaren vijftig en zestig komen tot leven in alle details. Een zwakker punt is dat het verhaal soms wat traag op gang komt. In het begin stapelen de herinneringen zich op zonder duidelijke richting, wat verwarrend kan zijn. Daarnaast mist het boek een centraal conflict; het is meer een reeks impressies dan een traditioneel plot. Dit zal niet elke lezer aanspreken. De thematiek van verlies en identiteit is echter universeel en wordt met gevoel behandeld. Kolenbrander schuwt de donkere kanten van het leven niet, maar weet ook de schoonheid in kleine momenten te vangen. De taal is rijk en beeldend, met zinnen die je wilt herlezen. Het boek roept een gevoel van melancholie op, maar ook van troost. Het is een aanrader voor wie houdt van literatuur die de diepte ingaat. Echter, voor wie op zoek is naar een spannend verhaal of snelle actie, is dit niet de juiste keuze. Kortom, een prachtig, maar soms wat langdradig boek dat zijn kracht vindt in de stijl en de emotionele lading.

Het boek 'Ik weet nog dat...' van K. Kolenbrander volgt een naamloze hoofdpersoon die terugblikt op zijn leven, beginnend in zijn kindertijd in de jaren vijftig. Het verhaal opent met een scène waarin hij als oudere man in zijn stoel zit en zich zijn jeugdherinneringen herinnert. We maken kennis met zijn ouders, zijn moeder die altijd voor hem klaarstond en zijn vader die werkte in de fabriek. De buurt waarin hij opgroeide wordt levendig beschreven: de straten, de buren, de spelletjes op straat. Een belangrijke gebeurtenis is de komst van een nieuw meisje in de klas, waar hij een sterke band mee krijgt. Hun vriendschap groeit uit tot een eerste liefde, maar door omstandigheden moeten ze afscheid nemen. Het verhaal springt naar zijn tienerjaren, waarin hij worstelt met de verwachtingen van zijn omgeving en zijn eigen dromen. Hij ontdekt zijn passie voor schrijven en kunst, maar zijn vader ziet dat niet als een serieus beroep. Na een ruzie vertrekt hij naar de stad om zijn geluk te beproeven. Daar ontmoet hij een oude man die hem inspireert om zijn herinneringen op te schrijven. Terug in het heden beseft de hoofdpersoon dat hij zijn verleden niet kan veranderen, maar wel de betekenis ervan vorm kan geven. Het boek eindigt met een gevoel van acceptatie en een besef dat herinneringen, hoe onbetrouwbaar ook, ons maken tot wie we zijn.