De Paulusabdij

In 2001 werden bij de verbouwing van het gebouw van de Utrechtse rechtbank grote delen middeleeuws muurwerk gevonden. Het bleek te gaan om resten van de Paulusabdij, een benedictijner abdij waarvan de oorsprong teruggaat tot omstreeks het jaar 1000. In het midden van de elfde eeuw verhuisde de abdij naar Utrecht, waar in 1050 een nieuwe abdijkerk werd gewijd.

Dit boek brengt de geschiedenis van het abdijcomplex en zijn bewoners in kaart, op basis van uitgebreid onderzoek van de afgelopen jaren. Daarbij komt niet alleen de ontwikkeling van Sint-Paulus als klooster aan bod, maar ook de invloed van de groeiende stad op het leven binnen de kloostermuren. Na de confiscatie in 1593 kende de abdij verschillende bewoners, onder wie het kapittel van Oudmunster en het Hof van Utrecht.

Aan de hand van talloze oude en nieuwe kaarten, tekeningen, prenten en foto's worden de resten van de Paulusabdij die nu nog in het centrum van de stad verborgen liggen tot in detail in kaart gebracht. Het boek is tot stand gekomen in samenwerking met Het Utrechts Archief en de gemeente Utrecht.

Voor wie: Voor lezers met belangstelling voor de geschiedenis van Utrecht, kloosterleven en archeologie.