Tekenend door Syrië

Peti Buchel's 'Tekenend door Syrië' is een bijzonder en ontroerend boek dat de lezer meeneemt naar een Syrië van voor de verwoesting. De kracht van dit boek ligt in de combinatie van tekst en beeld; Buchel's tekeningen zijn niet alleen illustraties, maar vertellen hun eigen verhaal. Ze vangen de sfeer van plekken die nu misschien niet meer bestaan, en geven een gevoel van verlies en schoonheid tegelijk. De schrijfstijl is vloeiend en beeldend, waardoor je je als lezer echt in de soek waant of op de ruïnes van een historische stad staat. Een zwak punt is dat het boek soms wat fragmentarisch overkomt; de overgangen tussen schetsen en tekst zijn niet altijd even vloeiend. Ook had er wat meer diepgang mogen zitten in de historische context, zodat de lezer nog beter begrijpt wat er nu precies verloren is gegaan. Desondanks is 'Tekenend door Syrië' een uniek document dat de moeite waard is voor iedereen die van reisliteratuur en kunst houdt. Het is een persoonlijk en authentiek verslag dat je bijblijft, lang nadat je het boek hebt dichtgeslagen. Buchel heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan het vastleggen van het culturele erfgoed van Syrië, en dat verdient lof. Een aanrader voor zowel de doorgewinterde reiziger als de armchair traveler.

'Tekenend door Syrië' is een reisverslag in woord en beeld van Peti Buchel, een Nederlandse tekenaar en reiziger die Syrië doorkruist in de periode voor de burgeroorlog. Het boek begint met zijn aankomst in Damascus, waar hij wordt overweldigd door de chaos en schoonheid van de oude stad. Van daaruit reist hij naar Aleppo, waar hij de beroemde citadel en de overdekte soeks bezoekt, en de gastvrijheid ervaart van de lokale bevolking. Zijn tocht brengt hem verder naar de dode steden van het noorden, oude Byzantijnse nederzettingen die verlaten zijn achtergelaten, en naar de ruïnes van Palmyra, een symbool van de rijke geschiedenis van het land. In Hama en Homs maakt hij de spanning mee van het regime van Assad, waar politie en leger alomtegenwoordig zijn. Buchel ontmoet allerlei mensen: van thee verkopers tot archeologen, en hun verhalen geven een menselijk gezicht aan het land. Hij tekent wat hij ziet: landschappen, architectuur, maar vooral portretten van Syriërs die hem ontroeren met hun vriendelijkheid. De reis eindigt in het zuiden, in Bosra, met zijn goed bewaarde Romeinse theater. Door het hele boek heen schetst Buchel een beeld van een land dat op de rand van een catastrofe staat, maar nog vol leven en hoop is. Het is een ode aan de schoonheid van Syrië en een waarschuwing voor wat verloren zou kunnen gaan.