Napoli

Napoli van Nicole Hinrichs is een prachtig geschreven roman die de lezer direct weet te grijpen. Het sterke punt van dit boek is de sfeertekening: de stad Napels komt zo levendig tot beeld dat je het zelf kunt ruiken en voelen. Hinrichs heeft een gave voor het beschrijven van emoties en omgevingen, wat het verhaal extra diepgang geeft. De personages, met name Elena, zijn geloofwaardig en complex; je leeft echt met haar mee. Een minpunt is dat het verhaal soms wat traag op gang komt. De eerste hoofdstukken bevatten veel beschrijvingen die niet altijd direct bijdragen aan de plot. Ook hadden sommige bijpersonages meer uitwerking verdiend; ze blijven nu wat vlak. Desondanks is de schrijfstijl van Hinrichs vloeiend en meeslepend, met mooie zinnen die je doen teruglezen. Het thema van identiteit en thuis vinden is universeel en raakt een gevoelige snaar. De plot kent enkele verrassende wendingen, al zijn die niet heel onverwacht. Wat Napoli bijzonder maakt, is de combinatie van een intiem familiedrama met een levendige stadsroman. Het boek is ideaal voor lezers die houden van literaire fictie met een sterke locatie. Ik beveel het aan, maar wees voorbereid op een langzame start. Uiteindelijk wordt je beloond met een ontroerend en herkenbaar verhaal.

Napoli vertelt het verhaal van Elena, een vrouw van begin dertig die na jaren in Milaan te hebben gewoond, terugkeert naar haar geboortestad Napels. De aanleiding is het overlijden van haar grootmoeder, bij wie ze als kind veel tijd doorbracht. Elena's terugkeer brengt oude herinneringen boven: aan haar jeugd in de volkswijk Spaccanapoli, aan haar eerste liefde Marco, en aan de complexe relatie met haar moeder die nu in een verpleeghuis woont. Ze ontdekt dat haar grootmoeder een dagboek heeft nagelaten, waarin geheimen worden onthuld over een langdurige familieveten en een verborgen liefdesverhaal. Elena besluit de waarheid te achterhalen en stuit daarbij op weerstand van haar oom, die de familie-eer wil beschermen. Ondertussen ontmoet ze Marco weer, die nog steeds in Napels woont en een bloeiende pizzeria runt. Hun hernieuwde kennismaking roept oude gevoelens op, maar Elena twijfelt of ze haar leven in Milaan moet opgeven. Terwijl ze het dagboek ontcijfert, leert ze niet alleen over het verleden van haar familie, maar ook over zichzelf. Ze beseft dat ze altijd is gevlucht voor de intensiteit van Napels, maar dat de stad en haar familie haar diepste identiteit bepalen. Uiteindelijk maakt Elena een keuze: ze blijft in Napels, verzoent zich met haar moeder en opent een eigen galerie, waarmee ze de creatieve kant van de stad viert. Het boek eindigt hoopvol, met Elena die haar plek heeft gevonden.