Getijdenboek

Getijdenboek van DAM is een meesterwerk van sfeer en emotie. De sterke punten zijn onmiskenbaar: de prachtige, poëtische taal die de lezer meesleept in een wereld van zout en wind, en de diepgaande karakterontwikkeling. De protagonist wordt zo geloofwaardig neergezet dat zijn worstelingen en inzichten voelen als die van een oude vriend. Ook de thematiek van vergankelijkheid en de cycli van het leven wordt op een indrukwekkende manier verweven met de natuurlijke getijden. Een zwak punt is echter het trage tempo; het boek vereist geduld en een open blik. Soms kan de lyrische stijl wat overdadig aanvoelen, waardoor de voortgang stokt. De plot is niet actiegedreven, maar meer een reis door herinneringen en gevoelens. Dit kan lezers die op zoek zijn naar een snelle, plotgerichte roman afschrikken. Daarnaast is de symboliek soms wat overduidelijk, waardoor de subtiliteit verloren gaat. Desondanks overtreffen de kwaliteiten de tekortkomingen. De manier waarop DAM de zee tot leven wekt, als een personage op zich, is subliem. Het boek nodigt uit tot herlezen en herontdekking. Voor wie houdt van literaire fictie met een filosofische inslag, is Getijdenboek een absolute aanrader. Het is een boek dat je niet snel vergeet en dat je aan het denken zet over de grote vragen van het leven. Een vier van de vijf sterren is een eerlijke beoordeling: een prachtig maar uitdagend werk.

Getijdenboek vertelt het verhaal van een naamloze man die na jaren afwezigheid terugkeert naar het kustdorp waar hij opgroeide. Hij wordt gedreven door een onbestemd verlangen om zijn verleden onder ogen te zien en de spoken uit zijn jeugd te bezweren. Centraal staat zijn relatie met zijn grootvader, een oude visser die hem de geheimen van de zee leerde, en met zijn moeder, wier verdwijning hem levenslang heeft getekend. Terwijl hij door het dorp dwaalt, komen herinneringen bovendrijven: aan de zomers van zijn kindertijd, de stormen die het dorp teisterden, en de liefde voor een meisje dat hij nooit heeft kunnen vergeten. De getijden van de zee weerspiegelen de eb en vloed van zijn emoties. Hij ontmoet oude bekenden die hem confronteren met keuzes uit het verleden en met de vraag of hij ooit echt thuis is geweest. Langzaam ontrafelt zich het mysterie rond de verdwijning van zijn moeder, die mogelijk verband houdt met een geheim dat zijn grootvader met zich meedroeg. De man moet leren loslaten en accepteren dat sommige dingen voor altijd verloren zijn. Het verhaal eindigt met een catharsis bij het graf van zijn grootvader, waar hij vrede vindt met zijn verleden en de cyclus van het leven omarmt. De zee, altijd aanwezig, wordt een metafoor voor de eeuwige terugkeer en de onvermijdelijkheid van verandering. Getijdenboek is een verhaal over herinnering, verlies en de zoektocht naar identiteit, verpakt in een lyrisch en meeslepend proza.