Zeemacht En Onmacht

In de overgangsperiode van de Middeleeuwen naar de Nieuwe tijd probeerden de vorsten van het Habsburgse wereldrijk meer greep te krijgen op het zeewezen van de Lage Landen. De zeegewesten Vlaanderen, Zeeland en Holland en de metropool Antwerpen met hun indrukwekkende handels- en vissersvloot gaven hun zelfstandigheid in zeezaken echter niet zomaar prijs.

Een centrale ambtenaar, de admiraal van de zee of admiraal-generaal van de Nederlanden, werd verantwoordelijk voor de Habsburgse maritieme politiek. Zijn bevoegdheden werden vastgelegd in de Ordonnantie op de Admiraliteit van 1488. Tussen 1491 en 1558 bekleedden de heren van Veere het centrale admiraalsambt. Vanuit hun machtsbasis op het Zeeuwse eiland Walcheren, destijds de sleutel van de Nederlanden genoemd vanwege de ligging tussen Vlaanderen, Holland, Antwerpen en de zee, hadden zij een ideale uitgangspositie.

Louis Sicking onderzoekt deze maritieme politiek in de Nederlanden tussen 1448 en 1558.

Voor wie: Voor lezers met belangstelling voor maritieme en politieke geschiedenis van de Lage Landen in de late Middeleeuwen en de zestiende eeuw.