Zo heb ik de wereld nog gekend

In 'Zo heb ik de wereld nog gekend' levert Verduyn een bijzonder werk af dat zowel de kenner als de gelegenheidslezer zal bekoren. Het boek is een mozaïek van herinneringen en observaties, geschreven in een stijl die tegelijkertijd eenvoudig en verfijnd is. Een van de grootste sterke punten van het boek is de manier waarop Verduyn erin slaagt om alledaagse momenten te transformeren tot iets bijzonders. Zijn beschrijvingen zijn zo levendig dat je als lezer het gevoel hebt zelf aanwezig te zijn. De zintuiglijke details, zoals de geur van versgemaaid gras of het geluid van knisperende bladeren, maken het verhaal bijna tastbaar.

Toch zijn er ook enkele zwakke punten. Soms lijkt het boek te verzanden in te veel detail, waardoor de voortgang trager wordt. Sommige hoofdstukken voelen wat langdradig aan en hadden baat gehad bij een strakkere redactie. Daarnaast is de thematiek van vergankelijkheid en nostalgie niet bijzonder vernieuwend; het is een onderwerp dat al vaak is behandeld. Maar Verduyn weet er wel een eigen draai aan te geven door zijn persoonlijke invalshoek en de specifieke keuze van momenten en plaatsen.

Wat het boek echt bijzonder maakt, is de oprechtheid en de kwetsbaarheid die Verduyn toont. Hij schuwt niet om zijn eigen twijfels en angsten te delen, wat het boek een grote authenticiteit geeft. De balans tussen lichtheid en diepgang is over het algemeen goed bewaard, al had het iets meer humor mogen bevatten om de soms zware thema's te verlichten. Al met al is 'Zo heb ik de wereld nog gekend' een aanrader voor wie houdt van literaire non-fictie met een filosofische inslag. Het is geen boek dat je in één adem uitleest, maar een dat je met tussenpozen leest om de inhoud te laten bezinken.

'Zo heb ik de wereld nog gekend' is een autobiografisch werk van Verduyn waarin hij zijn herinneringen aan een vervlogen tijdperk vastlegt. Het boek begint met een beschrijving van zijn jeugd in een klein dorp in de Ardennen, waar de natuur en de eenvoud van het leven centraal stonden. Verduyn vertelt over zijn eerste ontmoetingen met de dood, de liefde en de teleurstellingen, allemaal verweven met de seizoenen en de landelijke omgeving. Na zijn vertrek naar de stad, Brussel, verandert zijn perspectief. Hij beschrijft de chaos en de anonimiteit van het stadsleven, maar ook de nieuwe mogelijkheden die het biedt. Het boek volgt zijn levensloop, van student tot volwassene, waarbij elke fase wordt gekenmerkt door specifieke plaatsen en mensen die hem hebben gevormd.

Centraal in het verhaal staat de relatie met zijn grootvader, een man die nog de oude wereld kende en die Verduyn leerde om te luisteren naar de verhalen van de natuur. Na zijn grootvaders dood probeert Verduyn deze lessen toe te passen in zijn eigen leven, maar stuit daarbij op de uitdagingen van de moderne tijd. Het boek eindigt met een reflectie op het ouderschap, waarbij Verduyn zich afvraagt hoe hij zijn eigen kinderen kan leren wat hij van zijn grootvader leerde. Hij realiseert zich dat de wereld zoals hij die kende, niet meer bestaat, maar dat de herinneringen eraan nog steeds van waarde zijn. De laatste pagina's zijn een ode aan de vergankelijkheid en een oproep om aandachtig te leven. Door zijn persoonlijke verhaal heen schetst Verduyn een breder beeld van de maatschappelijke veranderingen in de tweede helft van de twintigste eeuw, van de opkomst van de consumptiemaatschappij tot de digitalisering. Het boek sluit af met een gevoel van berusting en dankbaarheid voor de ervaringen die hem hebben gemaakt tot wie hij is.