Uit de tijd vallen

Na het avondeten staat hij plotseling op, neemt afscheid van zijn vrouw en vertrekt naar 'daar' om één keer, heel kort, hun dode zoon te zien. Anders is het verdriet niet meer uit te houden, nadat hij er vijf jaar over zweeg. Onderweg sluiten zich tot zijn verbazing meer en meer mensen bij hem aan, allemaal vaders en moeders die geen vrede kunnen vinden met de dood van hun kinderen.

In de veelstemmige stoet bevinden zich een stadschroniqueur, die alles moet optekenen, een hertog, een oude rekenonderwijzer, een vroedvrouw en een schoenmaker. Zij passeren in een lange optocht de centaur, die het verdriet om de dood van zijn zoon al jaren in woorden probeert te vatten. Schrijven, zegt hij, is de enige manier om iets te begrijpen. Het lukt hem uiteindelijk om daar de juiste woorden voor te vinden, maar de prijs die hij betaalt is hoog.

Uit de tijd vallen verkent in precieze en tegelijkertijd poëtische taal de pijn en het verdriet van ouders die een kind verloren hebben. Vijf jaar na de dood van zijn in de oorlog gesneuvelde zoon Uri slaagt David Grossman erin deze bijna onmogelijke onderneming te volbrengen, waar het nodig is zelfs met vertwijfelde humor.

Voor wie: Voor lezers van literaire romans die zich willen verdiepen in verlies, rouw en de kracht van verhalen.