De poncho must go on

‘De poncho must go on’ is een verfrissend en eerlijk boek dat je van begin tot eind weet te boeien. Tosca Niterink schrijft met een vlotte pen en haar humor is aanstekelijk, waardoor je regelmatig hardop moet lachen. Wat dit boek bijzonder maakt, is de balans tussen luchtige anekdotes en diepgaande inzichten. Niterink schuwt niet om kwetsbare momenten te delen, zoals haar ervaringen met verlies en onzekerheid, maar ze doet dit op een manier die nooit zwaar of belerend overkomt. Een sterk punt is de herkenbaarheid: veel lezers zullen zichzelf terugzien in haar verhalen over opvoeding, werk en relaties. Toch zijn er ook minder sterke momenten; sommige hoofdstukken voelen wat rommelig aan en de structuur had hier en daar strakker gekund. Daarnaast kan de nadruk op haar eigen leven soms wat egocentrisch overkomen, hoewel ze dit compenseert met zelfspot. Het boek leest als een vriendin die je bijpraat, maar die informele toon is niet voor iedereen weggelegd. Al met al is ‘De poncho must go on’ een aanrader voor wie houdt van persoonlijke, humoristische verhalen met een hart. Het is niet baanbrekend, maar wel oprecht vermakelijk en soms ontroerend. Niterink bewijst dat je met een eigenzinnige stijl en een flinke dosis humor een breed publiek kunt aanspreken. Vier sterren.

In ‘De poncho must go on’ deelt Tosca Niterink openhartig en met humor haar levenservaringen. Het boek is een bundeling van korte verhalen die samen een beeld geven van haar persoonlijke groei, haar gezin en haar carrière. Centraal staat haar verlangen om trouw te blijven aan zichzelf, zelfs als de wereld om haar heen verandert. Ze begint met haar jeugd en de invloed van haar creatieve ouders, die haar liefde voor theater en schrijven bijbrachten. Vervolgens neemt ze de lezer mee door haar tienerjaren, waarin ze worstelde met onzekerheid en de drang om erbij te horen. Als jongvolwassene reist ze de wereld rond, op zoek naar avontuur en inspiratie. Later, als moeder van twee kinderen, beschrijft ze de chaos en vreugde van het ouderschap, en hoe ze probeert een balans te vinden tussen werk en gezin. Een terugkerend thema is haar liefde voor de poncho, die symbool staat voor haar eigenzinnigheid en weigering om zich aan te passen. Het boek bevat ook reflecties op haar carrière als cabaretière, de hoogte- en dieptepunten van het podiumleven, en de lessen die ze leerde uit mislukkingen. Door de jaren heen verandert haar perspectief: ze leert omgaan met verlies, zoals het overlijden van dierbaren, en omarmt het ouder worden met een mengeling van berusting en rebellie. Het verhaal eindigt met een optimistische noot: het leven is als een poncho – soms onhandig, maar altijd stijlvol en uniek. Niterink nodigt de lezer uit om haar reis te volgen en te lachen, te huilen en te genieten van de kleine momenten. Het is een ode aan imperfectie en de moed om jezelf te zijn, wat er ook gebeurt.