Zoeklicht Dyslexie - Iedereen kijkt altijd zo!

Anneke Scholtens heeft met 'Zoeklicht Dyslexie - Iedereen kijkt altijd zo!' een belangrijk en toegankelijk boek geschreven voor kinderen met dyslexie. Het verhaal is eenvoudig maar meeslepend, met een hoofdpersonage waar veel kinderen zich in zullen herkennen. Tims worsteling met lezen en het gevoel anders te zijn wordt op een invoelende manier beschreven, zonder te zwaar te worden. De korte zinnen en het ruime lettertype maken het boek fysiek leesbaar voor kinderen die moeite hebben met lange teksten. De illustraties zijn vrolijk en ondersteunend, wat de leeservaring versterkt. Een sterk punt is de positieve boodschap: Tim leert dat dyslexie geen beperking hoeft te zijn en dat hij unieke talenten heeft. Dit geeft zelfvertrouwen. Het boek is onderdeel van een serie die goed doordacht is, met input van dyslexie-experts. Een zwak punt is dat het verhaal soms wat voorspelbaar is en de personages wat vlak blijven. Ook had de interactie met vrienden en familie meer uitgediept kunnen worden. Desondanks is het een uitstekend hulpmiddel voor ouders en leerkrachten om het gesprek over dyslexie aan te gaan. Het boek is niet alleen leerzaam, maar ook leuk om te lezen. Ik beveel het aan voor elke leesbevordering bij kinderen met dyslexie. Het verdient een plek in de schoolbibliotheek en thuiscollectie.

Tim is een jongen van ongeveer acht jaar die dyslexie heeft. Op school vindt hij lezen en schrijven erg moeilijk, terwijl zijn klasgenoten het makkelijk lijken te vinden. Tim voelt zich vaak bekeken en denkt dat iedereen naar hem kijkt als hij moet lezen. Hij schaamt zich en probeert zijn problemen te verbergen. Zijn juf, juf Sanne, merkt dat Tim worstelt en geeft hem extra oefeningen. Toch blijft Tim het gevoel houden dat hij anders is. Op een dag introduceert juf Sanne een nieuwe leesmethode in de klas: ze leest een verhaal voor en de kinderen mogen daarna in groepjes overleggen. Tim ontdekt dat sommige klasgenoten ook moeite hebben met lezen, zoals zijn vriendin Lisa. Samen oefenen ze en steunen elkaar. Tims moeder helpt hem thuis met lezen en vertelt dat dyslexie niet erg is en dat veel beroemde mensen het ook hebben. Tim leert langzaam zijn dyslexie te accepteren en ontdekt dat hij goed is in andere dingen, zoals tekenen en voetballen. Aan het einde van het boek leest Tim een stukje voor aan de klas en hoewel het niet perfect gaat, is hij trots dat hij het heeft gedaan. De klas applaudisseert en Tim voelt zich voor het eerst niet bekeken, maar gewoon een van de groep. Het verhaal eindigt met een positieve noot: Tim weet dat dyslexie bij hem hoort, maar het maakt hem niet minder. Hij heeft geleerd dat hij niet de enige is en dat hij op zijn eigen manier kan lezen en leren.