De Parbo-blues

Henry is lange tijd de enige zwarte man in de Amsterdamse volksbuurt waar hij woont. Ogenschijnlijk heeft hij zich de gewoonten van zijn witte omgeving eigen gemaakt; op zijn werk wordt hij op handen gedragen. Zijn kinderen, met kroeshaar en een lichtbruine huid, zien echter een andere vader: een man die zich terugtrekt met een koptelefoon en een elpee van Miles Davis, zonder de roes van marihuana ongedurig en opvliegend. Jaren later kleurt zijn dochter in Suriname haar vaders verleden in, vol mededogen. Zij roept haar grootouders op: de wasvrouw Heline en Prince, een gekwelde en trotse man die zijn frustraties botvierde op zijn zoon. Zo schetst zij hun leven bij de rijstvelden in Nickerie en in de krotwoningen van Paramaribo, waar haar vader opgroeide en zijn verlangen naar een andere toekomst ontstond.

Tessa Leuwsha verhaalt over heimwee en verlangen, en over de pijn van de zelfgekozen ballingschap.

Voor wie: Voor lezers van literaire romans met een familiegeschiedenis en een Surinaams-Nederlandse achtergrond.