Met een cello door Siberie

René de Vries heeft met 'Met een cello door Siberië' een uniek en ontroerend boek geschreven dat de lezer meeneemt op een onvergetelijke reis. Het sterke punt van dit boek is de authentieke stem van de auteur. De Vries schrijft met passie en humor, en zijn liefde voor muziek en reizen is op elke pagina voelbaar. De beschrijvingen van de ontmoetingen met lokale bewoners zijn hartverwarmend en geven een diep inzicht in de Russische ziel. Daarnaast is het boek prachtig geschreven, met een soepele stijl die de lezer moeiteloos meevoert door de eindeloze landschappen van Siberië. De combinatie van muziek en reizen is origineel en zorgt voor een meeslepende leeservaring. Een zwakker punt is dat het boek soms wat langdradig wordt, vooral in de passages over de treinreizen. Hoewel de sfeertekeningen mooi zijn, hadden sommige delen wat korter gekund. Daarnaast is het jammer dat er geen cd of online muziek bij het boek zit; de lezer moet zelf de muziek voorstellen die de Vries beschrijft, wat de ervaring minder direct maakt. Ook had de auteur wat meer diepgang kunnen geven aan de reflecties over muziek en leven; nu blijven ze soms wat aan de oppervlakte. Desondanks is dit een aanrader voor wie houdt van reisverhalen met een artistieke twist. Het boek is perfect voor lezers die op zoek zijn naar inspiratie en een ander perspectief op de wereld. De Vries toont dat muziek een universele taal is die grenzen overstijgt. Kortom, een bijzonder boek dat je aan het denken zet en tegelijkertijd vermaakt. Vier sterren.

'Met een cello door Siberië' vertelt het waargebeurde verhaal van cellist René de Vries die besluit om met zijn cello de Trans-Siberische spoorlijn te reizen van Moskou naar Vladivostok. Het boek opent met zijn voorbereidingen in Moskou, waar hij zijn cello veilig inpakt en de trein neemt. Al snel ontmoet hij medereizigers en geeft hij zijn eerste geïmproviseerde concert in de trein. De reis voert hem door eindeloze steppen, dichte bossen en langs diepe meren. In elke stad of dorp waar hij stopt, zoekt hij een plek om te spelen: een dorpshuis, een school, een kerk of gewoon op straat. De reacties van de mensen zijn overweldigend; ze zijn ontroerd door de muziek en delen hun verhalen met hem. Zo ontmoet hij een oude vrouw die haar hele leven in een afgelegen dorp heeft gewoond en nog nooit live cellomuziek had gehoord. In een andere stad speelt hij voor een groep kinderen die nog nooit een westers instrument hadden gezien. De Vries worstelt met de eenzaamheid van de reis en de fysieke uitdagingen van het bespelen van zijn cello in extreme kou. Hij beschrijft hoe de snaren breken door de vrieskou en hoe hij zijn vingers warm moet houden om te kunnen spelen. Onderweg reflecteert hij op zijn leven, zijn keuzes en de betekenis van muziek. De reis eindigt in Vladivostok, waar hij een laatste concert geeft aan de kust van de Stille Oceaan. Het boek sluit af met zijn terugkeer naar Nederland, waar hij beseft dat de reis hem voorgoed heeft veranderd. De lezer blijft achter met een gevoel van verwondering en een diepe waardering voor de kracht van muziek om mensen te verbinden, zelfs in de meest afgelegen uithoeken van de wereld.