Garfield slaat toe

'Garfield slaat toe' is een typisch voorbeeld van de latere Garfield-strips, waarin Jim Davis zijn formule tot in de perfectie heeft verfijnd. De sterke punten zijn duidelijk: de herkenbaarheid van Garfields luiheid en de eenvoudige, maar effectieve grappen. De tekeningen zijn helder en expressief, met een goede timing in de humor. Het boek leest snel weg en biedt een fijne ontsnapping aan de dagelijkse sleur. Echter, de zwakke punten zijn ook aanwezig. De strips kunnen repetitief zijn; dezelfde grappen over eten, slapen en Jon's mislukte dates keren steeds terug. Voor doorgewinterde fans kan dit na verloop van tijd saai worden. Ook is de karakterontwikkeling nihil: Garfield blijft dezelfde luie kat, Jon blijft dezelfde sullige eigenaar. Toch slaagt Davis erin om met creatieve variaties op het thema de lezer te blijven verrassen. De kwaliteit van de humor is consistent, met hier en daar een pareltje dat je hardop laat lachen. Kortom, een vermakelijk boek voor een middagje ontspanning, maar niet Davis' meest innovatieve werk. Aanbevolen voor trouwe fans en nieuwe lezers die een lichte, humoristische strip zoeken.

'Garfield slaat toe' is een bundel van krantenstrips waarin Garfield, de luie, cynische oranje kat, zijn dagelijkse leven leidt. Het boek opent met Garfield die wakker wordt en meteen zijn eerste maaltijd van de dag verorbert, tot frustratie van zijn baasje Jon. Jon, een eenzame, onhandige man, probeert tevergeefs orde te scheppen in zijn leven, maar Garfield heeft andere plannen. Hij saboteeert Jons dates, terroriseert Odie de hond en weigert elke vorm van beweging. Centraal staan Garfields liefde voor lasagne, zijn haat tegen maandagen en zijn eindeloze pogingen om meer eten te krijgen. In een van de verhaallijnen probeert Jon Garfield op dieet te zetten, wat leidt tot hilarische taferelen waarin Garfield alles eet wat niet nagelvast zit. Ook de komst van een nieuwe postbode zorgt voor chaos, aangezien Garfield een sport maakt van het aanvallen van de arme bezorger. Odie, hoewel vaak het mikpunt van Garfields streken, blijft trouw en dom, wat leidt tot grappige momenten van onbedoelde wraak. Het boek eindigt zoals het begon: met Garfield die tevreden in zijn mand ligt, omringd door lege borden, terwijl Jon vertwijfeld het hoofd schudt. Een typische Garfield-verzameling die de essentie van de strip perfect weergeeft.