Pogingen iets van het leven te maken

Hendrik Groen's 'Pogingen iets van het leven te maken' is een verfrissende en ontroerende roman die het leven in een verzorgingstehuis op een ongekend humoristische en realistische manier portretteert. Het boek is geschreven in dagboekvorm en volgt de 83-jarige Hendrik, die met zijn droge humor en scherpe observaties de lezer meeneemt in zijn wereld. Een van de grootste sterke punten is de authenticiteit van het personage; Hendrik is geen stereotype bejaarde, maar een eigenzinnige man met een rijke innerlijke wereld. De oprichting van de 'Oud-maar-niet-dood Club’ zorgt voor hilarische en ontroerende momenten, zoals een bezoek aan een seksclub of een protest tegen de kookkunsten van het tehuis. Het boek slaagt erin om zowel te lachen als te ontroeren, met name door de thema's vriendschap, verlies en de eenzaamheid van de ouderdom. Een zwak punt is dat het verhaal soms wat repetitief kan zijn, met terugkerende dagelijkse beslommeringen. Ook de anonimiteit van de auteur kan een gemis zijn voor wie meer achtergrond wil. Desondanks is het boek een absolute aanrader voor wie houdt van een goed geschreven, menselijk verhaal. Het biedt een uniek perspectief op het leven van ouderen en herinnert ons eraan dat de behoefte aan avontuur en verbondenheid nooit verdwijnt. Kortom, een heerlijk boek dat je aan het denken zet en een glimlach op je gezicht tovert.

Het dagboek van Hendrik Groen begint op 1 januari 2014, wanneer hij besluit om een jaar lang zijn leven te documenteren. Hendrik is 83 jaar oud en woont in een Amsterdams verzorgingstehuis, waar hij de sleur van alledag probeert te doorbreken. Samen met zijn beste vriend Evert richt hij de 'Oud-maar-niet-dood Club' op, een geheime club die wekelijks uitstapjes organiseert. De club groeit al snel van drie naar zeven leden, waaronder de excentrieke mevrouw Kok en de stille heer Van der Steen. Hun eerste uitstapje is naar de Albert Cuypmarkt, dat uitmondt in een chaotische maar geslaagde middag. Naarmate het jaar vordert, worden de uitstapjes avontuurlijker: een dagje naar Zandvoort, een bezoek aan een museum en zelfs een uitje naar een seksclub in de Wallen, wat leidt tot hilarische situaties. De club zorgt voor opschudding in het tehuis: de directie is niet altijd even blij met de onafhankelijkheid van de bewoners, maar de leden laten zich niet onderdrukken. Naast de vreugdevolle momenten zijn er ook verdrietige gebeurtenissen. Hendrik verliest zijn goede vriend Evert aan een hartaanval, wat een diepe impact heeft op de club en op Hendrik zelf. Het dagboek toont hoe hij worstelt met verlies, maar ook hoe de club hem steunt. Hendrik reflecteert op zijn verleden, zijn gezin en de liefde die hij heeft gekend. Het boek eindigt op 31 december, met een terugblik op een bewogen jaar. Hendrik concludeert dat het leven, ondanks alles, de moeite waard is om te vieren. Het dagboek is een ode aan de veerkracht van de mens en de kracht van vriendschap, en laat zien dat het nooit te laat is om iets van het leven te maken.