Oogwenken

'Oogwenken' van Tooren is een psychologische roman die de lezer op een aangrijpende reis meeneemt door de fragiele grenzen van de geest. Het boek blinkt uit in het creëren van een intense sfeer van onbehagen en mysterie, die de aandacht vasthoudt van begin tot eind. De sterke punten van het boek zijn de gelaagde karakterontwikkeling en de subtiele opbouw van spanning. Tooren slaagt erin om de innerlijke wereld van de hoofdpersoon op een geloofwaardige en meeslepende manier weer te geven, waardoor de lezer zich nauw met haar verbonden voelt. De filosofische inslag van het verhaal, met thema's als identiteit en perceptie, voegt diepgang toe die verder gaat dan een typische thriller. Echter, er zijn ook zwakke punten. Het tempo ligt soms laag, met passages die wat langdradig aanvoelen, vooral in het middendeel. Daarnaast kunnen sommige symbolische elementen te cryptisch overkomen, wat voor verwarring kan zorgen bij lezers die de voorkeur geven aan een duidelijker plot. Het einde, hoewel verrassend, laat enkele vragen onbeantwoord, wat zowel een kracht als een zwakte kan zijn, afhankelijk van de lezer. Toch wegen de sterke punten ruimschoots op tegen de mindere aspecten. 'Oogwenken' is een ambitieus debuut dat laat zien dat Tooren een schrijfstijl en verbeeldingskracht heeft die uitsteken boven het gemiddelde. Het boek is een aanrader voor liefhebbers van literaire psychologische romans die niet bang zijn om na te denken over de aard van de werkelijkheid. Al met al een indrukwekkend werk dat zijn plek in de boekenkast verdient.

'Oogwenken' van Tooren vertelt het verhaal van Eva, een jonge vrouw die na een auto-ongeluk waarbij haar moeder om het leven komt, worstelt met haar greep op de werkelijkheid. Ze begint vreemde visioenen te krijgen: flitsen van beelden die niet lijken te kloppen met de realiteit. Eva's relatie met haar vriend Mark komt onder druk te staan als ze steeds meer in beslag wordt genomen door haar ervaringen. Ze raakt geobsedeerd door een oud huis in de stad waar ze vreemde tekens ziet die alleen zij kan waarnemen. Samen met haar therapeut, dr. De Vries, probeert ze de oorzaak van haar hallucinaties te achterhalen. Terwijl Eva dieper graaft, ontdekt ze dat haar visioenen mogelijk verband houden met een vergeten jeugdherinnering. Ze confronteert haar vader, die altijd zwijgzaam is geweest over het verleden, en komt erachter dat haar moeder een geheim leven leidde. Het huis blijkt een voormalig opvangcentrum voor psychiatrische patiënten te zijn waar haar moeder ooit werkte. Eva's visioenen worden intenser en ze ontdekt dat ze mogelijk een gave heeft om herinneringen van anderen te zien. Het verhaal bereikt een climax wanneer Eva het huis binnengaat en een confrontatie aangaat met de geest van een voormalige patiënt, die haar de waarheid onthult over de dood van haar moeder. Uiteindelijk leert Eva om haar gave te accepteren, maar de vraag blijft of haar visioenen echt zijn of een product van haar verbeelding. Het boek eindigt open, met Eva die een nieuwe balans vindt tussen realiteit en illusie, klaar om haar leven opnieuw op te bouwen.