Leven als een korenveld

Leven als een korenveld van Oomkens is een roman die je als lezer niet onberoerd laat. Het boek, met ISBN 9789026932403, valt op door zijn weidse, bijna cinematografische beschrijvingen van het platteland. De sterke punten van dit werk zijn onmiskenbaar. Allereerst is er de taal: Oomkens hanteert een poëtische stijl die doet denken aan het ritme van de seizoenen. Zinnen als 'de wind streelde het koren als een liefdevolle hand' blijven hangen en roepen een sfeer op die je zelden in hedendaagse romans tegenkomt. Ten tweede is er de psychologische diepgang van de hoofdpersoon. Zijn worsteling met het verlies van zijn vrouw en de toenemende eenzaamheid op de boerderij wordt met veel empathie en nuance beschreven. Je voelt de droefheid, maar ook de veerkracht die uit het land zelf lijkt te komen. De thematiek van verbondenheid met de natuur en de cyclus van het leven is universeel en zal veel lezers aanspreken. Toch zijn er ook zwakke punten. Het tempo ligt soms erg laag, waardoor bepaalde passages, vooral de uitgebreide beschrijvingen van het weer en de gewassen, de vaart uit het verhaal halen. Sommige lezers zullen dit als sfeervol ervaren, anderen als langdradig. Daarnaast blijft de bijpersonage van de buurvrouw enigszins vlak; haar beweegredenen worden niet volledig uitgewerkt, wat afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van enkele conflictsituaties. Ook de plot is voorspelbaar: de lezer ziet al vroeg aankomen hoe het verhaal zal aflopen, wat de spanning niet ten goede komt. Desondanks wegen de sterke punten zwaarder. De beeldende kracht en de emotionele diepgang maken van Leven als een korenveld een boek dat je bijblijft. Het is een aanrader voor liefhebbers van literaire fictie die houden van rustige, beschouwende verhalen met een sterke band met de natuur. Wie houdt van actie en snelle wendingen, kan dit boek beter laten liggen. Al met al een waardevolle toevoeging aan de Nederlandse literatuur, met een eigen stem en een duidelijk eigenzinnige visie.

Leven als een korenveld vertelt het verhaal van Hendrik, een boer op een afgelegen hoeve die al generaties lang in de familie is. Het boek opent in het vroege voorjaar, wanneer Hendrik de eerste zaadjes in de aarde stopt. Hij is recent weduwnaar geworden en zijn verdriet is voelbaar in elke handeling. De seizoenen volgen elkaar op: de lente brengt hoop en nieuw leven, de zomer zorgt voor overvloed maar ook voor zware arbeid, de herfst brengt de oogst en de winter de verstilling. Tijdens deze cyclus ontmoet Hendrik een jonge wandelaar die hem confronteert met vragen over zijn verleden. Ook zijn buurvrouw, een alleenstaande moeder, speelt een rol, maar hun relatie blijft platonisch en afstandelijk. Hendrik worstelt met de vraag of hij het land moet verkopen of trouw moet blijven aan de traditie. Uiteindelijk kiest hij ervoor om te blijven, niet uit koppigheid, maar uit liefde voor het land en de herinnering aan zijn vrouw. Het verhaal eindigt in de winter, wanneer hij alleen op het erf staat en beseft dat het korenveld een metafoor is voor zijn eigen leven: hij heeft gezaaid, geoogst en moet nu de stilte omarmen. De roman is een ode aan de eenvoud en de traagheid van het plattelandsleven, en een reflectie op verlies, herinnering en de onverbrekelijke band tussen mens en natuur.