Houen jongens

In de nacht van 1 februari 1953 dreigde bij Colijnsplaat, net als op vele andere plaatsen, de dijk te bezwijken onder de aanrollende golven. Twee jongens ontdekten dat de steunbeer die de vloedplanken moest vasthouden, bij elke golf bewoog. Met inspanning van al hun krachten hebben dertig tot veertig mensen, leunend en duwend tegen de houten wand, gedurende een eindeloos lijkende tijd de zee buiten weten te sluiten.

De redding kwam door een losgeslagen binnenvaartuig dat, als door een wonder, precies dwars voor de vloedplanken kwam te liggen. Zo werd Colijnsplaat van een zekere ondergang gered. K. Norel beschrijft deze gebeurtenis in een toegankelijk verhaal over moed en samenwerking tijdens de Watersnoodramp.

Voor wie: Voor lezers die geïnteresseerd zijn in waargebeurde verhalen over de Watersnoodramp en in jeugd- en streekgeschiedenis.