De Hond was executeur

Abma's 'De Hond was executeur' is een verfrissend originele roman die de lezer meesleept in een wereld van juridische absurditeit en hondenlogica. Het grootste sterke punt van het boek is de unieke premisse: een hond als executeur-testamentair. Dit levert hilarische situaties op waarin de hond probeert om menselijke wetten en sociale conventies te begrijpen. Abma's humor is droog en intelligent, wat zorgt voor vele lachmomenten. Ook de personages zijn een pluspunt – van de eigenwijze hond tot de hebzuchtige familieleden, elk personage is goed ontwikkeld en draagt bij aan het verhaal. Echter, het boek kent ook zwakke punten. Soms voelt de plot wat geforceerd aan, alsof de auteur te hard zijn best doet om de premisse grappig te houden. Sommige juridische details zijn onnodig complex en kunnen de lezer verwarren, hoewel ze bijdragen aan de sfeer. Daarnaast is het tempo ongelijk; sommige hoofdstukken slepen zich voort terwijl andere te snel gaan. Ondanks deze minpunten is 'De Hond was executeur' een aanrader voor lezers die op zoek zijn naar iets anders. Het boek daagt uit om na te denken over de rol van dieren in de maatschappij en hoe wij omgaan met erfenissen en verantwoordelijkheden. Al met al een geslaagd experiment dat meer goed dan fout doet.

Het verhaal begint met de dood van de excentrieke miljonair Van der Meer, die zijn trouwe hond Bello als executeur-testamentair benoemt. De familie is verbijsterd en weigert te accepteren dat een hond de touwtjes in handen heeft. Bello, een wijze labrador, neemt zijn taak serieus en begint de laatste wil van zijn baas uit te voeren. Hij moet het landgoed beheren, de erfenis verdelen onder de nabestaanden en ervoor zorgen dat Van der Meers wensen worden gerespecteerd. Al snel blijkt dat de familie onderling ruziet over geld en bezittingen, en dat sommigen proberen Bello te manipuleren of uit te schakelen. Met de hulp van een jonge advocate die gespecialiseerd is in dierenrecht, navigeert Bello door juridische hindernissen en menselijke intriges. Onderweg ontmoet hij andere dieren die ook een rol spelen in het testament, zoals een kat die een schilderij erft en een papegaai die een geheim bewaakt. Bello ontdekt dat Van der Meer een verborgen agenda had: hij wilde zijn familie leren om samen te werken en empathie te tonen. Uiteindelijk slaagt Bello erin om de erfenis rechtvaardig te verdelen, maar niet zonder dat er hilarische en ontroerende momenten plaatsvinden. Het boek eindigt met Bello die terugkeert naar zijn eenvoudige leven, maar met de wetenschap dat hij meer heeft bereikt dan welke menselijke executeur ook.