Stille Wateren

In Stille Wateren stapt een meisje uit de bus in Reno, met niet meer bij zich dan een vuile plunjezak en een roze kist die onder in de bus ligt. Op het trottoir wacht haar opa Ed, die ze herkent aan zijn ronde wangen, brede neus en borstelige wenkbrauwen. Hij knielt neer en spreidt zijn armen, en zij slaat haar armen om zijn nek. Aan zijn geur van koffie en pepermunt merkt ze dat hij niets veranderd is.

Het weerzien roept een brok in haar keel op. Ze kijkt naar haar versleten tennisschoenen, waar het zilveren sleuteltje van de roze kist nog steeds veilig onder de veters zit, en beseft dat dit alles is wat ze bij zich heeft. Opa pakt haar plunjezak aan en vraagt of dat alles is; zij vertelt dat haar kist onder de bus zit, waar een man koffers en dozen uitlaadt.

J. Lauck schreef deze roman, die in 2003 bij Luitingh-Sijthoff verscheen. Het verhaal draait om familie, herinneringen en het gevoel ergens opnieuw te moeten beginnen.

Voor wie: Volwassen lezers van familieromans en psychologische fictie.