Langs de afgrond

In Langs de afgrond onderzoekt Arnold Heumakers de fundamenteel verdeelde Europese cultuur. De scheidslijn tussen een verlichte en een romantische traditie loopt dwars door ons heen, stelt hij, en toch wordt de moderne Europese cultuur nog altijd exclusief verbonden met de Verlichting. Ten onrechte, want de Romantiek hoort er net zo goed bij, evenals ideologische hybriden als fascisme en nationaalsocialisme.

Heumakers bespreekt een aantal foute denkers van rechtse signatuur, onder wie Maurice Barrès, Georges Sorel, Oswald Spengler, Ernst Jünger en Carl Schmitt. Niet om fascisme of nationaalsocialisme te rehabiliteren, maar om te zien wat zij ons voorbij goed en fout nog te zeggen hebben. Speciale aandacht gaat uit naar de kunst, in het bijzonder de literatuur.

Het boek sluit af met een pleidooi voor methodisch pessimisme, dat een lucide ontnuchtering voorstaat ten opzichte van zowel de foute ideologieën van het verleden als de nu dominante ideologische overtuigingen.

Voor wie: Voor lezers met belangstelling voor cultuurgeschiedenis, politieke ideeën en de verhouding tussen Verlichting en Romantiek.