Jezusbaan

Jezusbaan van Platteel is een roman die je bijblijft, maar die ook de nodige eisen stelt aan de lezer. Een van de sterkste punten van het boek is ongetwijfeld de sfeervolle en precieze beschrijving van het Nederlandse landschap en de diverse geloofsgemeenschappen die de hoofdpersoon aandoet. Platteel heeft duidelijk grondig onderzoek gedaan en weet zowel de orthodoxe als de vrijzinnige kringen overtuigend neer te zetten, zonder in stereotypen te vervallen. De thematiek rond zingeving, eenzaamheid en de zoektocht naar verbinding is actueel en wordt met veel gevoel voor nuance uitgewerkt. De personages zijn gelaagd en geloofwaardig, vooral de bijfiguren krijgen verrassend veel diepte. De schrijfstijl is verzorgd en beeldend, met fraaie metaforen die de innerlijke toestand van de hoofdpersoon weerspiegelen. Toch zijn er ook zwakke punten. Het tempo ligt op sommige momenten erg laag, waardoor het verhaal af en toe voortkabbelt zonder duidelijke richting. De vele beschouwende passages en innerlijke monologen kunnen voor sommige lezers te repetitief aanvoelen, zeker in het middenstuk waar de plot nauwelijks vordert. Daarnaast blijft de hoofdpersoon op bepaalde punten wat afstandelijk, waardoor het moeilijk is om je volledig met hem te identificeren. De introductie van een groot aantal nevenpersonages leidt soms tot verwarring, omdat niet iedereen even goed wordt uitgewerkt. Ook het einde kan als abrupt en onbevredigend worden ervaren; na alle opgebouwde spanning en filosofische vragen volgt geen echte catharsis of duidelijke afronding. Desondanks overheerst de indruk van een ambitieuze en intelligente roman die de lezer aan het denken zet over geloof, identiteit en de menselijke behoefte aan betekenis. Voor liefhebbers van literaire fictie met een spirituele inslag is Jezusbaan absoluut de moeite waard, al vraagt het boek geduld en bereidheid om mee te gaan in de trage, beschouwende cadans. Het is een roman die je niet in één adem uitleest, maar die je wel langzaam onder de huid kruipt en je blik op de Nederlandse samenleving blijvend verandert.

Jezusbaan van Platteel vertelt het verhaal van een man die op een keerpunt in zijn leven staat. Hij heeft een goede baan, een aardig huis en een redelijk sociaal leven, maar ervaart een diep gevoel van leegte. Op een dag besluit hij zijn routine te doorbreken en gaat hij op zoek naar wat hij zelf zijn 'jezusbaan' noemt: een route langs plekken waar geloof, hoop en liefde nog voelbaar zouden moeten zijn. Zijn reis begint in de anonieme buitenwijken van een grote stad, waar hij een kleine pinkstergemeente bezoekt. Daar ontmoet hij een jonge voorganger die hem uitdaagt na te denken over vergeving. Vervolgens trekt hij naar een afgelegen klooster in het oosten van het land, waar hij enkele dagen verblijft bij een groep monniken die een sober bestaan leiden. De stilte en het ritme van de gebeden confronteren hem met zijn eigen onrust en schuldgevoelens over het verleden. Daarna reist hij naar het zuiden, waar hij een bedevaartsoord bezoekt en in gesprek raakt met een oudere priester die zijn twijfels herkent. Gaandeweg wordt duidelijk dat de hoofdpersoon niet alleen op zoek is naar God, maar vooral naar verzoening met zichzelf en met de mensen die hij heeft achtergelaten. Hij denkt terug aan zijn jeugd, aan zijn moeder die vroeg overleed, en aan zijn vervreemde broer. Onderweg ontmoet hij allerlei mensen: een dakloze man die hem iets belangrijks leert over dankbaarheid, een theologiestudente die hem wijst op de politieke dimensie van geloof, en een buschauffeur die hem meeneemt naar een evangelische bijeenkomst in een sporthal. Elk gesprek voegt een laag toe aan zijn zoektocht. Langzaam beseft hij dat de 'jezusbaan' geen fysieke route is, maar een innerlijke weg die hij zelf moet aflopen. Het boek eindigt met een scène waarin hij terugkeert naar huis, niet met alle antwoorden, maar met een nieuw gevoel van richting en de bereidheid om zijn leven anders in te richten. Platteel schetst in deze roman een indringend portret van een zoekende mens in een geseculariseerd land, en laat zien dat spiritualiteit zich niet laat vangen in simpele formules.