Symfonie van honger, dood en hoop

In september 1941 begonnen de Duitsers met het beleg van Leningrad, een stad die al jaren leefde onder de terreur van Stalin. Ruim een miljoen mensen stierven, nog eens anderhalf miljoen ontvluchtten de stad. Tegen die achtergrond schreef Sjostakovitsj zijn Zevende Symfonie, die op 9 augustus 1942 voor het eerst werd opgevoerd in zijn geboortestad. De symfonie was een kreet van afschuw, maar wilde tegelijk hoop bieden.

Brian Moynahan beschrijft het belegerde Leningrad en Sjostakovitsj, worstelend met zijn compositie. De musici die de symfonie uitvoerden, kwamen van stedelijke orkesten in verval en voelden zich amper bij machte te spelen. Toch speelden ze tegen hun ellende in, over hun ellende heen. Het boek is een verslag van een gruwelijke periode en van een heroïsche poging de ellende te ontstijgen door de muziek.

Voor wie: Voor lezers met interesse in de Tweede Wereldoorlog, de geschiedenis van de Sovjet-Unie en klassieke muziek.