Eend

Otten levert met 'Eend' een meeslepende maar uitdagende roman af die niet voor iedere lezer geschikt is. De sterke punten liggen in de sfeervolle beschrijvingen en de diepgaande psychologische portrettering van de hoofdpersoon. Het boek weet een melancholische schoonheid te vangen die lang blijft hangen. De metafoor van de eend is treffend en wordt consistent doorgevoerd. Echter, het trage tempo en het gebrek aan een conventionele plot kunnen sommige lezers afstoten. Het verhaal vereist geduld en een open houding voor abstractie. De dialogen zijn spaarzaam en de interacties met andere personages voelen soms afstandelijk aan. Ook kan de repetitieve focus op de eenden als verstrooiend ervaren worden. Toch is 'Eend' een indrukwekkend staaltje vakmanschap, waarbij Otten laat zien dat hij de taal meester is. Het boek is aan te raden voor liefhebbers van literaire fictie die prijs stellen op sfeer en karakterontwikkeling boven actie. Voor wie op zoek is naar een snel verhaal met veel gebeurtenissen, is dit echter minder geschikt. Al met al een bijzondere toevoeging aan de Nederlandstalige literatuur, die zijn publiek zal vinden.

'Eend' vertelt het verhaal van een naamloze man die in een afgelegen huis aan de rand van een polder woont. Zijn dagen zijn gevuld met routine en het observeren van een groep eenden in de vijver naast zijn huis. De eenden worden zijn enige gezelschap, en hij projecteert zijn eigen gevoelens van eenzaamheid en verlangen op hen. Op een dag ontmoet hij een vrouw, die hem uitnodigt voor een diner. De ontmoeting verloopt stroef; de man is sociaal onhandig en raakt in paniek van de interactie. Hij vlucht terug naar zijn vertrouwde eenzaamheid. Later bezoekt de vrouw hem thuis, maar de spanning is voelbaar. Ze probeert hem te helpen, maar hij trekt zich steeds verder terug in zijn obsessie. Het verhaal ontvouwt zich door flashbacks naar zijn jeugd, waarin een traumatische gebeurtenis met een eend centraal staat. Deze herinnering verklaart zijn fixatie. Naarmate het verhaal vordert, vervagen de grenzen tussen herinnering en heden. De man begint hallucinaties te krijgen waarin de eenden met hem praten. De climax bereikt een hoogtepunt wanneer hij een van de eenden probeert te redden van een vos, maar daarbij zelf gewond raakt. In het ziekenhuis reflecteert hij op zijn leven en de keuzes die hij heeft gemaakt. Het einde is open: hij keert terug naar zijn huis, maar met een voorzichtig besef van verandering. Of hij werkelijk kan veranderen, blijft onzeker. De roman eindigt met een beeld van de eenden die rustig op het water dobberen, een symbool van de cyclus van het leven.