Maniërisme

Het maniërisme of de late renaissance is de stijl die volgde op de hoogrenaissance. De term was lang de voornaamste aanduiding voor de stijl van Italiaans geïnspireerde kunst vanaf circa 1525 tot ongeveer 1580. In de schilderkunst is de navolging van Michelangelo en Rafaël essentieel, in de dichtkunst gelden Petrarca en Dante als voorbeelden.

Het was pas in de 20e eeuw, met name in de periode tussen de twee wereldoorlogen, dat een meer welwillende houding ten opzichte van maniëristische kunst ontstond. Men begon het woord neutraal te gebruiken, zonder de implicatie van decadentie die het lang had gedragen. Andrea Jemolo belicht deze ontwikkeling in een omvangrijk overzichtswerk van 572 pagina's.

Voor wie: Voor lezers met belangstelling voor kunstgeschiedenis en de Italiaanse renaissance.